"Wees de verandering die je in de wereld wil zien"

Mahatma Gandhi




facebook logoDe Veer-Kracht op Facebook
ondersteuning & perspectief.



fakkels'Fakkels in de grond'
10 levensdraden die jou op weg kunnen helpen naar een verder leven na verlies. Begin vandaag al met vrijblijvend een eerste stap te zetten en download ze gratis door hier onder je gegevens in te vullen en ontvang twee maandelijks een mail van de Veer-Kracht die je ondersteunt, inspireert en perspectieven biedt.


 



Je gegevens worden met respect behandeld en in geen geval aan derden door gegeven.

Getuigenissen van nabestaanden

Wil je zelf ook een ervaring of een boodschap achterlatan, klik dan hier.

 

Gedachten bij de dood van onze zoon (door Claudia)

In oktober 2013 was het een jaar geleden dat onze zoon overleden is.  Hij was 24 jaar als hij verdronk bij een canyoning ongeval.  Ik herinner me heel goed de zondagavond als ik de telefoon oppakte.  Ik zie me nog zitten, mijn houding, mijn eerste reactie.  Ik werd helemaal koud.  Mijn hele lichaam bibberde tot diep van binnen.  Ik voelde een beklemming in mijn borst, ongeloof.  "Nee, dit kan niet waar zijn".
Die avond was hij nog vermist.  Er was nog een klein vonkje hoop dat ons door die ene nacht droeg.  De volgende ochtend kwam via een telefoon van de politie de bittere zekerheid: gevonden, maar dood.
Dood, wat een woord.  De realiteit ervan drong maar langzaam tot me door.  Het was, en is met momenten nog altijd bijna niet te vatten.  Bij momenten werd ik door elkaar geschud door tranen en verdriet.  Er waren momenten waar mijn hele lijf weende.  Er kwamen en komen nog steeds beelden, herinneringen en een gevoel van gemis en pijn.  Aan de andere kant is er nog iets anders dat ik ontdekte als het me lukt deze gevoelens aanvaardend te doorvoelen, zonder verweer.  Innerlijk luisterend kom ik dan in een stilte terecht waar nabijheid voelbaar wordt.  De pijn wordt draagbaar door erin te gaan staan.
De eerste week na zijn dood was een heel speciale week.  De tijd bleef even stil staan.  Ze trok zich samen in één intens punt.  Tegelijkertijd werd ze wijd en deinde uit als in de eeuwigheid.  Ik voelde me als in een concon terwijl er gelijktijdig naar buiten toe zoveel moest geregeld en georganiseerd worden.  Naast al die praktische dingen hebben we veel met elkaar uitgewisseld, herinneringen opgehaald, verhalen, laatste ontmoetingen gedeeld.  We hebben samen geweend, maar ook gelachen; het hoorde er allemaal bij.  De vele verhalen waren zoals een grote puzzel waarbij door elk bijkomend stukje een steeds vollediger en rijker beeld ontstond.  Er was een grote kring mensen die rond ons stonden, mee hielpen en mee droegen.  Een grote dankbaarheid vervult me nog steeds als ik aan al die ondersteuning en warme omhulling denk.  Het klinkt misschien raar maar door dit grote samenhorigheidsgevoel ontstond soms bijna een soort vreugdevolle feeststemming.  Nog steeds doet het veel deugd over hem te praten en herinneringen, ervaringen en gevoelens met elkaar te delen.

Het leven gaat verder maar zal nooit meer hetzelfde zijn.  Er is een ervoor en een erna.  Ik zal hem hier op aarde niet meer in mijn armen kunnen sluiten.  Toch begeleidt hij ons verder in onze herinneringen en in een gevoel dat hij niet weg is, dat er een verbinding blijft.  Voor mij is de wereld van de levenden meer verbonden met die van de doden dan we soms denken.