"Dat willen mensen niet erkennen: dat men op een gegeven ogenblik niet meer kan doen, alleen nog maar zijn en aanvaarden. Het gaat er immers toch niet om, dat men ten koste van alles dit leven behoudt, maar hoe men het behoudt"

Etty Hillesum

(Joodse vrouw)




facebook logoDe Veer-Kracht op Facebook
ondersteuning & perspectief.



fakkels'Fakkels in de grond'
10 levensdraden die jou op weg kunnen helpen naar een verder leven na verlies. Begin vandaag al met vrijblijvend een eerste stap te zetten en download ze gratis door hier onder je gegevens in te vullen en ontvang twee maandelijks een mail van de Veer-Kracht die je ondersteunt, inspireert en perspectieven biedt.


 



Je gegevens worden met respect behandeld en in geen geval aan derden door gegeven.

Blog 3 – Het begrip tijd


Verlies is niet iets wat we in een tijdspanne moeten oplossen, maar veel eerder een zoektocht in hoe we verder leven met het gemis. En deze tocht vraagt TIJD.


Er is een verschil tussen de kalendertijd (klok) en de gevoelstijd (beleving).  De laatste heeft als het ware zijn eigen regels.


Langzaam leven in onze Westerse maatschappij, jezelf de tijd geven en gunnen die je nodig hebt voor het rouwproces, is gemakkelijker gezegd dan gedaan.


Eb en vloed trekken twee kustlijnen.  Bij eb wordt zichtbaar wat er tijdens de vloed is aangespoeld.  Pas als de storm is gaan liggen kan de schade pas worden opgenomen. Er kan meer beschadigd zijn dan op het eerste oog is te zien. 


Wat voor jou als rouwende geldt, geldt niet voor de anderen om je heen: voor hen staat de tijd niet stil.  Je omgeving spreekt je aan met haar eigen aardse tijdsbeleving.  Jij voelt de hete adem in je nek.  Je krijgt het gevoel dat je moet opschieten met het rouwproces, dat je je verleden moet laten rusten, dat je moet beseffen dat het leven doorgaat, en dat je zo snel mogelijk weer aan de slag moet gaan.


De beleving voltrekt zich meestal onzichtbaar voor anderen.  Er kan een verschil zijn tussen de meetbare temperatuur en de gevoelstemperatuur. Wie ‘rouwkou’ ervaart heeft een andere temperatuur. 


Een nabestaande omschrijft “tijd” als volgt:


“De afgelopen weken lijk ik in een andere tijdszone te leven. Mijn tijd loopt niet synchroon met die van wie dan ook. Ik ben vroeg wakker en opeens is het twee uur later, zonder dat ik het gevoel heb dat de tijd langzaam of snel is gegaan.
De tijd.
Wat maakt dat een seconde een seconde duurt, en geen minuut of uur?
De tijd is er, maar de tijd bestaat voor mij nu even niet.
De realiteit van “de tijd” is als het ware opgehouden te bestaan.
Gisteren is een week, een maand, maar ook een uur geleden.”


Is dit voor sommigen onder jullie herkenbaar?
Indien je nood hebt aan wat ruimte, hoe zou het voor je zijn, om van tijd tot tijd, wat tijd te maken in samen stilstaan?
Neem gerust contact met me op.