"Er zijn tijden dat het leven je een vierkante centimeter kans geeft. Als je op dat moment de moed hebt om die vierkante centimeter te grijpen, dan zal je leven getransformeerd zijn in een ogenblik!"

Don Juan in Tales of Power
( C. Castaneda )




facebook logoDe Veer-Kracht op Facebook
ondersteuning & perspectief.



fakkels'Fakkels in de grond'
10 levensdraden die jou op weg kunnen helpen naar een verder leven na verlies. Begin vandaag al met vrijblijvend een eerste stap te zetten en download ze gratis door hier onder je gegevens in te vullen en ontvang twee maandelijks een mail van de Veer-Kracht die je ondesteunt, inspireert en perspectieven biedt.



 

Je gegevens worden met respect behandeld en in geen geval aan derden door gegeven.

Blog 5 – Een Onverwacht Licht...


Een verhaal van De Uil en de Duisternis uit het boek “Iedereen was er” van Toon Tellegen:


Midden in de nacht schreef de uil een brief aan de duisternis.


Geachte duisternis,


Ik zie u en ik zie u niet.
Ik weet niet wat u daarvan vindt, maar ik vind dat heel bijzonder.
U komt volgens mij overal.
Ik kan niets bedenken waar u nooit komt.
Bent u nu op zijn duisterst?
Of kunt u nog duisterder worden?
ik wil ook duister zijn, maar ik weet dat ik het niet ben.
Een beetje duister is niet duister.
Ik ben het nooit helemaal.
U bent allesomvattend.
Ik ben niets omvattend.
Nou ja, iets omvattend ben ik wel, maar niet veelomvattend, laat ik maar zeggen: bijna niets omvattend.
Ik wil aan u schrijven wat vast nog nooit iemand aan u geschreven heeft, namelijk wat ik van u denk.
Maar ik schrijf het niet, want misschien ontsteekt u dan het licht en verblindt het mij.
Nu schrijf ik niet verder en verscheur ik deze brief.
De Uil


De Uil verscheurde de brief.
Toen pakte hij een nieuw vel papier en maakte het helemaal zwart.
Onderaan schreef hij, met dunne witte inkt:


Voor de duisternis.
De Uil.


De nachtwind blies de brief uit zijn hand en liet hem rond dwarrelen en tegen alles aan botsen en neervallen en weer opwaaien en verdwijnen en weer terugkomen.


De duisternis was onvindbaar en overal.


Toon Tellegen verbaast je als lezer door zijn ontwapende kijk op universele menselijke thema’s. 
Door verschillende dieren als “hoofdpersonage” te kiezen bieden de aangehaalde thema’s voldoende stof om er als lezer bij stil te staan zonder al te zwaar door te wegen.  De auteur weet als geen ander op een bijna poëtische manier gedachten en gevoelens te verwoorden die iedereen kan herkennen.


Herken jij jezelf in dit verhaal?
Voel jij je ook rond dwarrelen, tegen alles aan botsen, neervallen en weer opwaaien, verdwijnen en weer terugkomen?
Maakt dit je bang, hulpeloos of zinloos/doelloos?
Zie jij momenteel lichtpunten in je rouwproces?
Zit jij momenteel in de duisternis?


Hoe zou het zijn om samen wat licht in de duisternis te brengen?
Neem gerust contact met me op.  Misschien kan dit al een eerste lichtpunt zijn.

Warme groet,
Catherine